Bir Anne’den mektup var!

Share

Sayfamızı ziyaret eden bir Anne’den aşağıdaki maili aldım bugün. Fazla söze gerek yok, tamamen kendi cümleleri ile aşağıda okuyabilirsiniz.

 Merhaba,

Kendimden bahsetmek istiyorum biraz. 5 yaşında kreşe giden şeker mi şeker bir biyolojik çocuğumuz var. Ama benim bir küçük kız çocuğuyken bile evlat edinmek gibi bir hayalim vardı. Yıllar geçti evlendim. Eşimle evlat edinmeyi düşündük fakat ailemiz (özellikle annem) ilk bebek için buna pek sıcak bakmadığını, kararın bize ait olduğunu ama biyolojik olarak eğer mümkün olabiliyorsa evlat sahibi olup eğer hala bu konuda istekliysek bunu yapabileceğimizi anlattı.Biz de tecrübe konuşuyor dedik. Oğlumuz doğdu her şey çok güzel gitti çok şükür. Ama benim içimdeki buistek öyle derinlerde filizlenmiş ki artık bir ağaca dönüşmüş. Bu arzumu eşimle de paylaşıyorum sürekli.  Nihayetinde evlat edinme kararı aldık. Ve yaklaşık bir  buçuk yıl evvel de başvurumuzu yaptık. Bir yavrumuz olduğu için başta bizim bu konuda ne kadar istekli olduğumuzdan emin olmak istediler. Bu anlamda biraz da zorladılar diyebilirim. Ama tüm aşamaları geçtik. Yeni doğan bir kız bebek için talip olduk. Sanıyoruz birkaç ay içinde de kızımıza kavuşacağız. Oğlumuzu da bu duruma hazırlıyoruz.

Özellikle durumumuzu paylaşmak istedim. Belki çocuğu olmadığı halde uzun uzun “çevremiz ne der” diye düşünmek zorunda kalan ebeveynler vardır. Onlara bizim hikayemizi anlatabilirsiniz Benim en çok keyfimi kaçıran soru “neden evlat ediniyorsun, bir tane daha doğur” sorusu. Cevabım da “neden olmasınki”. Hayat o kadar da büyük ve derin değil düşününce. Bir evlat edinince dünyayı değiştirmeyeceksiniz, kurtarmayacaksınız. Onun ve sizin dünyanız değişecek. Biz eşimle bunu istedik. Bizim hayatımız güzelleşsin, onun hayatı güzelleşsin. Biz ona bir lütuf değiliz o bize bir lütuf. Bizim durumumuzda Türkiye de çok aile yok. Diğer ülkelerde daha sık karşılaşılıyor. Ben de hikayemi anlatarak size farklı bir perspektif sunmak istedim.

Sevgilerimle,

 

 

 

 

 

Share

9 thoughts on “Bir Anne’den mektup var!

  1. harika bir mail almışsınız.Böyle insanların olmasına nasıl sevindim anlatamam:)Gerçekten hayatta yaşanması gereken bir duygu anne-baba olmak. yıllarca evlat hasreti olan insanlar bunu daha iyi anlayabilir .Evladı varken de evlat edinmek isteyenlere daha da saygı duyuyorum .Çok doğru bir hareket. Allah herkesin kalbine bu duyguları işlesin.ne mutlu onlara…

    • Evet ben de çok mutlu oldum. Bu öyle bir karar ki gerçekten kalpten istemek lazım. Bu yönde karar alanları da almayanları da saygı ile kucaklıyorum.
      İnşallah mektubun sahibi Anne’de en kısa sürede ikinci bebeğine kavuşur.
      Her şeyin herkesin gönlünce olması dileğimle…

        • Merhaba ben Mayıs,

          Kızımıza kavuşalı 5 ay oldu yaklaşık olarak. İsmini Piraye koyduk. Geldiğinde 48 günlüktü. Şimdi 7 aya yaklaştı. Dünyalar güzeli bir kız. Çok şeker ve onu doğurmadığımı hatırlamıyorum 🙂 Malum günler günleri kovalıyor, herşey çok hızlı ilerliyor bebekle size de geç dönebildim bu nedenle. Ağabeyiyle de çok iyi anlaşıyorlar. Baba-kız ise birbirine hayran. Herkese böyle bir güzellik diliyorum.

          • Ne kadar mutlu oldum anlatamam. Piraye ile birlikte bir ömür mutluluk diliyorum. Biliyor musunuz , bir cümleniz beni çok etkiledi. Doğurmadığımı hatırlamıyorum demişsiniz 🙂 Aynı şeyi hissediyorum inanın. Sizin de benimle aynı duyguları yaşıyor olmanız beni hem rahatlattı hem çok mutlu etti.

            Hepinize mutluluklar diliyorum. Bizi unutmayın lütfen. 🙂
            Sevgiler…

  2. benimde küçüklüktendi kız bebek evlat edinmek.Büyüdüm evlendim.Sizin gibi bir oğlum oldu şimdi ilkokul2. sınıfa gidiyor.Ve hayalimi gerçekleştireceği inşallah.İşlemlerimiz bitti en zor aşamadayız.Bekleme…Hadi kızım bir an önce ailemize gel

    • Rüya Hanım, ne mutlu size ! Umarım en kısa zamanda kızınıza da kavuşursunuz. Kızınızla buluşunca bizimle de paylaşırsanız çok sevinirim.
      Sevgiler…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir