Beni kim doğurdu ?

2 Thoughts
Share

Son yazılardaki konuşmaların üzerinden yaklaşık 3 ay kadar zaman geçti ve nihayet bahar geldi 🙂 Biz de bir pazar sabahı dışarıda kahvaltı etmeye karar verdik.

Son konuşmadan sonra bir daha soru ya da yorum gelmeyince bizi de bir rehavet sardı tabi 🙂 Hiç hazır değildim bu soruya…

Kahvaltımızı keyifle yaptık , biraz gezdik dolaştık derken artık eve dönüyoruz. Direksiyonda yine bendeniz ve hiç gereği yokken, pat diye, sanki öylesine sordu;

-Anne beni kim doğurdu ?

Bak yine durmadı kalbim ! Fakat artık kalp sağlığıma özel ihtimam göstermeliyim sanırım. Böyle devam ederse dayanmayacak ! Eh be yavrum, hep direksiyon başında yakalamak zorunda mısın sen ayrıca ? Bir yandan da kaşım gözüm ayrı oynuyor yan koltukta oturan eşime bana bırak mesajını verebilmek için! kestirip atmak gibi huyu vardır kendisinin 🙂

-Anlamadım Yonca ! (Ne kadar acıklı bir zaman kazanma çabası)

-Yani ben kimin karnından çıktım anne ? (yavrum , gerizekalıya anlatır gibi anlatıyor hala saf saf )

-Bilmiyorum kızım (ve ilk yalanımı söyledim. Mecburdum fakat )

-(sessizlik)

-Bir önemi var mı bunun Yonca ?

-Evet var ! (Net)

-(Allahım aklımı koru) Öyle mi? Neden önemli senin için ?

-Ya bir gün beni geri almak isterse?

Hınk diye giderim valla, araba kullanıyorum ben yapma bana bunu çocuk

Bu arada babamız dayanamayıp atladı ve

-Öyle bir şey olmayacak Yonca. diye kestirip attı! Fakat benim emin olmam gerekiyordu her zaman ki gibi ! O zehir gibi aklından neler geçtiği hiç belli olamıyordu çünkü !

-Hımm, bunu neden sordun? istesin mi? yoksa isterse diye endişelendin mi?

-Hayır almasın tabi, beni sizden ayırmasın kime!

Ohhh !

-Yonca, babanın da dediği gibi öyle bir şey olmayacak kızım.Öncelikle biz buna asla müsade etmeyiz. Hem sana daha önce de anlattığım gibi, sen bizim kızımız olmak için doğdun. Biz de senden çok uzun yıllar önce senin anne baban olabilmek için geldik dünyaya. Sadece aile olma yolumuz buydu o kadar. Başka türlüsü mümkün değildi Yonca. Bizim kaderimiz buydu. Sen bizim kızımızsın, biz de senin Anne ve Babanız. Tamam mı?

-Tamam 🙂

Ah bir bilsen Yonca, bu dünyada hiç bir güç seni bizden ayırmaya yetmez !

Share

Ne oldu da…

Leave a comment
Share

Bilirsiniz bir kez konuştuğunda mutlaka arkası gelir. Aynen öyle oldu…

Bir önceki yazımda Yoncanın arkadaşı ile yaptığımız konuşmadan sonra tabii ki aralarında konuşacaklardı ve konuştular da..

Bir akşam biz mutfakta kahve içerken Yonca ve arkadaşı koşarak içeri girdiler…

-Anne çocuk yuvasında çocuklara çok mu kötü davranıyorlar? !!

-!!!! (Evet kahve boğazıma kaçtı elbette !) (öksürük arasında) nereden çıktı kızım bu?

-Evet kötü davranıyorlar!

-Yonca nereden duydun bunu? Hiç öyle şey olur mu? Küçüçük çocuklara niye kötü davransınlar ki?

-Anne siz de beni oradan mı aldınız ?

-Sen bir bebek evindeydin. Anne Babalarının onları bulmasını bekleyen diğer bebeklerle birlikteydin.

-Anne , ne oldu? neden?

-Ne ne oldu Yonca?

-İşte ne oldu? niye ben beni doğuranla kalmadım? (Kalbim ne kadar sağlammış benim meğer, durmadı bak !) Öldü mü? parası mı yoktu?

(Bir yandan da derin bir oh çektim içimden, bunca zaman ilmek ilmek ördüğüm her duygu, cımbızla seçip kullandığım her kelime, onun o muhteşem kalbinde büyütmeye çalışığım o değerlilik duyugusu ve daha nice nice o bilmeyenin anlayamayacağı çaba en sonunda meyvesini vermeye başlamış. Kızım bana bu soruyu böyle sordu ya, benden mutlusu yok. Kendinde bir eksik aramadı, terkedilmiş hissetmedi, kendini suçlamadı… Diğer tarafta aradı noksanı, sorunu … Çok şükür, bin şükür !)

Tabi bu arada yanımızda arkadaşı ve onun ailesi de var bu arada…

Gelin dedim yanıma ikisine de..

-Yonca, seni doğuran bayan Anne olmaya hazır değildi, olamazdı. Bazen olur öyle kadınlarda. Henüz anne olamayacakken karınlarında bir bebek olur. Ama onlar henüz anne olmaya, tüm zamanını o bebeğe vermeye, onu çok sevmeye hazır değillerdir. Ayrıca o bebeğin ihtiyaçlarını karşılamaya, ona bakıp onu büyütecek akla, bilgiye, beceriye de sahip değillerdir. O zaman derler ki, ben anne olamam. Bu bebek onu çok sevecek bir anne babayla büyümeli. Bebek evine alınır o bebekler ve Müge Teyzen gibi insanlar da o bebeğin ailesini bulurlar. Senin ailen biziz o yüzden sen , seni doğuran kişinin yanında kalmadın.

O çocuk yuvasındaki çocuklar var ya ! onların durumu başka… onların çocuğunun zaten bir ailesi var fakat bazılarının paraları yok, bazıları çok hasta, çocukları ile ilgilenemiyorlar ya da onlara iyi bakamıyorlar. O zaman çocuklar o çocuk yuvalarında Devlet tarafından bakılıyor ve aileleriyle de görüşüyorlar. Bir çeşit yatılı okul gibi yani anladınız mı?

-ANLADIKKKKKKKK !! hadi Yonca oyunumuza devam edelim….

ve koşarak uzaklaşırlar….

Neden böyle sorduklarını bir hafta sonra Yonca Youtube dan sihirli annem’i izlerken anladım. Sihirli annemi nispeten zararsız bulduğum ve Yonca da çizgi film izlemekten sıkılıp ben de dizi izliycem diye tutturduğu için izlemesine izin vermiştim. Ama hiç bilmediğim bir bölümü varmış. Meğer baş roldeki Çilek adlı çocuk sihirli güçleri olan peri anne tarafından evlat edinilmiş ki zaten evdeki diğer iki çocuk da eşinin ilk evliliğinden çocuklar. Çilek bir peri çocuk ve oradaki çocuk yuvasında ve ona kötü davranılıyor. O da kaçıyor ve bir şekilde dizideki anne ile karşılaşıyorlar ve sonunda aile tarafından evlat ediniliyor. Elbette bunun bir dizi olduğu, gerçek olmadığı, gerçekte peri diye bir şey olmadığı gibi, yuvalarda da çocukları böyle kötü davranılmadığını anlattım kendisine.

Bazen gerçekleri çarpıtmak onun ruh sağlığı için faydalıysa düşünmeden yapılır… 🙂

Share

Yaa Anne…

5 Thoughts
Share

Evet nerede kalmıştık,

Önceki yazımda, Yonca okuldan geldi ve Yaa Anne diye başlayan o cümleyi kurdu.

Yaaa Anne, lütfen sen konuş…

Ne konuşayım kızım, kiminle konuşayım, n’oldu?

Eylülle konuş (Eylül yeni kanki 🙂 ve fakat ikisi de birbirlerinin söylediği herşeyi doğrulatma derdinde )

Ne konuşayım ben Eylülle kızım

İnanmıyor bana

Neye inanmıyor

Benim başka birinin karnından sana geldiğime inanmıyor !

GULP

(Bu benim yutkunma sesim, kalbimden mideme doğru saplanan anlık sızının tarifi yok . Yine de sesim her zamanki düz netliğinde çıktı şükür ki )

Olabilir Yonca, kızma arkadaşına. Daha önce hiç böyle bir şey duymamış olabilir. Bilmediği için de sana inanmamıştır.

Ama ben ona anlattım, bana inanmıyor 🙁

Benim konuşmamı mı istiyorsun ?

Evet konuş, anlat ona.

Peki Yonca ilk fırsatta konuşacağım…

Ne şans ki 3 gün sonra sınıf arkadaşları ve anneleriyle akşam yemeğinde buluşacaktık ve yemeğe giderken kankisi ve annesini de evlerinden biz alacaktık.

Arabaya bindiklerinde Yonca şimdi konuşmamı ister misin ? diye sordum. (elbette daha önce arkadaşının annesi ile konuşmuştum)

Evet dedi çoşkuyla

Eylül dedim, Yonca sana bir şey anlatmış ve sanırım senin bu konuda soruların var? Bana sormak ister misin?

Evet dedi coşkuyla 🙂 Yoncayı başka biri mi doğurdu ? (yahu bu çocuklar niye lafı hiç dolandırmazlar! )

Evet dedim, Yonca başka birinin karnından doğdu ve bizim ailemize geldi.

Yani siz gerçek annesi değilsiniz ? (Balyozu gördünüz mü?)

(Şu gerçek anne kavramını artık bağıra bağıra konuşma zamanı geldi de geçiyor da bu başka bir yazının konusu olsun. Yine ! )

Yine bir saniyede aklımdan ne büyük büyük korkular kalbime aktı siz tahmin edin, yormayın beni. Yine de sesimin sakinliğini koruyarak (artık kendimi süper kahraman ilan edebilirim bence)

Eylül, sence gerçek anne nedir? diye sordum

Nasıl yani dedi

Yani sence doğuran gerçek anne midir ? dedim

Ee, eveeet dedi

Eylülcüğüm, Doğurmak anne olmaya yetmez, Anne olmak için çok sevmek, onunla yaşamak, korumak, bakmak, onun her şeyiyle ilgilenmek gerekir. Tıpkı senin annenin sana yaptığı gibi. Bunun için de doğurmak gerekmez. Biz Yonca’nın gerçek Anne Babasıyız, o da bizim gerçek kızımız dedim.

Bu sırada dikiz aynasından da Yoncaya kaçamak bir bakış attım, gördüğüm Yoncanın arkadaşına dikilmiş bakışlarıydı ve benim cümlem bittiğinde başıyla ‘hııııhh, gördüüün müüüüü?’ hareketi yapıyordu.

Bir kez daha, yeniden korkularımın bazen ne kadar gereksiz olduğunu anladım. Ben arkadaşının ‘gerçek anne’ tanımının yoncada olumsuz bir durum yaratacağından korkarken, o gururla baaak ben yalan söylemiyorum gördün mü? diyordu arkadaşına o baş hareketiyle. Ve ilgilendiği tek konu da buydu.

Bir kez daha anladım ki, doğru yoldayız. Başından beri açık olmamız (gerektiği zaman gerektiği kadar), konuya yaklaşımımızdaki doğallık ve aramızdaki bağ, onun da bu konuda rahat ve konuyla barışık olmasını sağlamıştı. Ve tüm bunlar onu başkalarının karşısında güçlü kılan yegane şeylerdi.

Arkadaşına bu kadar çabuk açılmasında önceki Atatürk örneğinin etkisin var mıydı bilemiyorum fakat ? 🙂

Share

Sevgi her şeyin üstündedir …

2 Thoughts
Share

Merhaba,

Herkesin aklında ne kadar istese de unutamadığı, zaman zaman beynini kemiren, tedirgin eden (bazılarında daha da öte uykularını kaçıran) soru:
Nasıl söyleyeceğim ? Ya ilerde bir sıkıntı olursa ? Ya söyle etkilenirse ? Ya giderse (Yokk artıkkkk !)
Benim bu konudaki görüşüm net, sürekli yazıyorum. Söylenmeli ! kesinlikle. Hem de mümkün olduğu kadar erken.Ve biz ne kadar doğal olursak bunu içimizde ne kadar çözmüş ve rahat olursak bu tavrımız çocuklarımıza yansıyacak ve olar da daha sorunsuz ve kolayca atlatacaklar bu süreci. Continue reading »

Share

Ben bebekken bu memeden mama yiyordum dimi Anne !

Leave a comment
Share

Merhaba,

Biz nasıl söyleyeceğiz, ne diyeceğiz diye konuşa duralım diğer yandan hayat akıyor onlar büyüyor !

Sonra bir an geliyor pat diye bir laf ediyor kalıyorsunuz 🙂

Yonca bir süredir Ben bebekken….. diye başlayan cümleler kurmaya başladı.
Ben bebekken çorbayı çok seviyordum Anne.
Ben bebekken pepe’yi çok seviyordum Anne
Ben bebekken hiç ağlamıyordum Anne vs. vs. vs.
Ben de sen bebekken şöyle uyurdun, böyle yerdin, sen de bebektin, sen de kendin yiyemezdin vs. cümleleri daha sık kullanmaya başladım galiba, neyse… Continue reading »

Share

Söylemeli miyim Söylememeli miyim? İşte 2 uzman görüşü

Leave a comment
Share

timthumbMerhaba,

Evlat edinmenin en tabu, en korkulan, en gözde büyütülen konusu bence,  Söylemeli miyim ? Nasıl söyleyeceğim ? Ne zaman söyleyeceğim?

Geçenlerde bir uzman görüşü aldım bu konuda. İçimden geçenleri , aklımdakileri ondan da duyunca çok rahatladım. Üstelik biz konuşurken Yonca da bizi dinledi.
Yani en büyük ilk adımı onun yanında attık, aslında bir nevi söyledik mi ne ?? 🙂 Continue reading »

Share